Dan maar weer zelf poetsen, drie maanden lang. Of niet zelf poetsen, drie maanden lang. Het leek meer op dat laatste want met de winkel, de webwinkel, drie kinderen en mijn zin om ook eens aan mezelf te denken en niets te doen (of op z'n minst iets anders dan poetsen en opruimen), zag ons huis er al vlug uit als een kleine puinhoop. Met de bijhorende stress van het aanzicht alleen al.
Maar dan, oh dan, dan kreeg ik het verlossende telefoontje van Diensten aan Huis. Meli zou komen. Ik had geen grote verwachtingen. Ik had eigenlijk geen verwachtingen meer. Ik was al blij dat iemand kwam om de grond te dweilen, stof af te doen en hopelijk wat meer.
Vier uurtjes zou ze komen op dinsdagmorgen van 8 tot 12 uur.
De eerste indruk was goed. Ik hou ervan als ze wat vroeger komen en niet wachten tot 8 uur om aan de slag te gaan:)
Dan met een klein hartje naar de winkel getrokken en de hele dag vurig gehoopt dat het wel zou meevallen, dat ik geen kruimels op tafel zou vinden, geen pluizen achter de zetel of onder het tapijt, ...
Niets van dat. Het huis blonk en mijn overvolle strijkmand was zelfs vol met vers gestreken was. Even piepen achter de zetels, onder het tapijt, in de hoeken, ... Niets, maar dan ook helemaal niets op aan te merken. Een fantastisch gevoel.
Intussen komt onze Meli ook op donderdagochtend om de veertien dagen.
Stilletjesaan brengt zij ons huis op orde. Elke keer weer verbaas ik me om haar werkijver, om de extra's die ze er ongevraagd bijdoet.
En zo kom ik stilletjesaan weer in relax-modus als ik 's avonds na een lange dag thuiskom, en na het eten gewoon bij de kinderen in de zetel kan kruipen. Gewoonweg zalig. Met dank aan Meli:)
Oct 2009
Zalig thuiskomen op dinsdag ...
Een hele poos terug schreef ik al over poetshulpen. Een ware lijdensweg was het om een ideaal iemand te vinden. Eén keigoede dame gehad, een heel toffe ook, maar helaas het mocht niet zijn. Na vier maanden van heerlijk thuiskomen op dinsdag en donderdag in een fris gepoetst huis en met altijd wel iets extra gedaan, bleek de gezondheid van ons Katrien niet mee te willen. Jammer, heel erg jammer.
Dan maar weer zelf poetsen, drie maanden lang. Of niet zelf poetsen, drie maanden lang. Het leek meer op dat laatste want met de winkel, de webwinkel, drie kinderen en mijn zin om ook eens aan mezelf te denken en niets te doen (of op z'n minst iets anders dan poetsen en opruimen), zag ons huis er al vlug uit als een kleine puinhoop. Met de bijhorende stress van het aanzicht alleen al.
Maar dan, oh dan, dan kreeg ik het verlossende telefoontje van Diensten aan Huis. Meli zou komen. Ik had geen grote verwachtingen. Ik had eigenlijk geen verwachtingen meer. Ik was al blij dat iemand kwam om de grond te dweilen, stof af te doen en hopelijk wat meer.
Vier uurtjes zou ze komen op dinsdagmorgen van 8 tot 12 uur. De eerste indruk was goed. Ik hou ervan als ze wat vroeger komen en niet wachten tot 8 uur om aan de slag te gaan:)
Dan met een klein hartje naar de winkel getrokken en de hele dag vurig gehoopt dat het wel zou meevallen, dat ik geen kruimels op tafel zou vinden, geen pluizen achter de zetel of onder het tapijt, ...
Niets van dat. Het huis blonk en mijn overvolle strijkmand was zelfs vol met vers gestreken was. Even piepen achter de zetels, onder het tapijt, in de hoeken, ... Niets, maar dan ook helemaal niets op aan te merken. Een fantastisch gevoel.
Intussen komt onze Meli ook op donderdagochtend om de veertien dagen. Stilletjesaan brengt zij ons huis op orde. Elke keer weer verbaas ik me om haar werkijver, om de extra's die ze er ongevraagd bijdoet.
En zo kom ik stilletjesaan weer in relax-modus als ik 's avonds na een lange dag thuiskom, en na het eten gewoon bij de kinderen in de zetel kan kruipen. Gewoonweg zalig. Met dank aan Meli:)